Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2008

LISBOA-ΜΙΑ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΤΑΧΥΤΗΤΩΝ


Όπως θα έλεγαν και οι φίλοι μου οι Γάλλοι, μια ευρωπαική πρωτεύουσα που σέβεται τον εαυτό της πρέπει να υποστηρίζει και τη φράση ''a deux vitesses..''Με λίγα λογια δηλαδή, οφείλει να έχει και τις δύο πλευρές, την όμορφη και την άσχημη, τη πλούσια και τη φτωχειά, τη σύγχρονη και τη παραδοσιακή. Και η Λισσαβώνα αυτό ακριβώς είναι. Μια πόλη στραμμένη προς τον Ατλαντικό που κάποτε υπήρξε το κέντρο του τότε γνωστού κόσμου ελέγχοντας το εμπόριο σε κάθε γωνιά του και σήμερα απλά μια όμορφη Ευρωπαική πρωτεύουσα που φέρει σε κάθε δρόμο της και μία ναυτική ιστορία.


Απλώνεται σ’ εφτά λόφους, τρώει μπακαλιάρο και στολίζει τις προσόψεις των σπιτιών της με "azulejos", τα ζωγραφισμένα πλακάκια που αστράφτουν στο φως. Είναι δραστήρια, δε κοιμάται πολυ νωρίς και μυρίζει τον Ατλαντικό τρώγοντας ''natas''.










----------------------------------------------------------------------------
Η ΓΕΦΥΡΑ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΕΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ΤΗΣ ΛΙΣΣΑΒΩΝΑΣ





ΤΡΑΜ



ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ





AΖULEJOS

ΘΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ


ΑΓΟΡΑ


TO ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟ ΜΕ ΤΑ ΠΕΡΙΦΗΜΑ ''NATAS''

CAFE


ΧΑΡΤΕΣ''ΟΙ ΠΙΟ ΚΑΛΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΓΙΑ ΤΑΞΙΔΙΑ''

ΘΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΙΟ ΨΗΛΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ


ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΠΑΡΑΛΙΑ

CASCAIS



Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2008

ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ..


ΑΥΤΗ Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟ ΦΙΛΑΡΑΚΙ ΤΟ ΣΤΕΦΑΝΟ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΚΑΙ ΞΥΡΙΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΠΡΟΧΘΕΣ...
ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ..

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2008

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2008

ΗΧΟΣ

Έχετε σκεφτεί αλήθεια πόσο άσκοπο είναι να φωνάζει κανείς σε έναν κουφό;Θεωρητικά φαντάζομαι όλοι το καταλαβαίνουν, στην πράξη όμως οι περισσότεροι έχουν ξεστομίσει τη φράση: “Κουφός είσαι ρε; Σου φωνάζω, δεν ακούς; “ και μάλιστα με ένταση και νεύρα, πεπεισμένοι όντες πως ο συνομιλητής τους δεν μπορεί να είναι όντως κουφός…Μπορεί;
Φαίνεται πως τα 50.000 άτομα που είμαστε (κατά προσέγγιση) σήμερα οι κωφοί στην Ελλάδα οφείλουμε να μην μετακινούμαστε, να μην πηγαίνουμε σε μαγαζιά, σε τράπεζες, σε κέντρα, σε ξενοδοχεία, στο μετρό, στα λεωφορεία…Κι αν τελοσπάντων το κάνουμε αυτό, οφείλουμε να φέρουμε κάποιο σήμα, ένα μπλουζάκι ίσως που να λέει: “Προσοχή, κουφός” για να μην μας κορνάρουν τα αυτοκίνητα στο δρόμο, για να μην μας λένε “κάνε στην άκρη να περάσω” άγνωστοι άνθρωποι πίσω από την πλάτη μας στις σκάλες του μετρό και στα μαγαζιά.
Πρόκειται για τους ίδιους αγνώστους που παθαίνουν πάντα έκπληξη και αυτό που εγώ αποκαλώ: “πολιτισμικό σοκ” όταν τύχει η απάντηση στην ερώτηση: “Κουφός είσαι, ρε;” να είναι θετική.
Οι κοινωνιολόγοι λένε πως η κώφωση είναι η μόνη αναπηρία που αντί να δημιουργεί στους άλλους αισθήματα συμπόνοιας αλλά και οίκτου ακόμη, προκαλεί αντιθέτως αισθήματα αγανάκτησης. Αυτό νομίζω ότι γίνεται για δυο λόγους:
- πρώτον, γιατί δεν έχουμε κάποιο εμφανές εξωτερικό σημάδι (μια πατερίτσα, ένα αναπηρικό αμαξίδιο, ένα λευκό μπαστούνι τυφλών) που να δείχνει στους άγνωστους στο δρόμο ότι μας λείπει μια πολύ βασική αίσθηση όπως είναι η ακοή. Ακόμα και τα ακουστικά βαρηκοΐας (αν φοράμε) συχνά δεν γίνονται αντιληπτά, ειδικά στις γυναίκες που τα καλύπτουμε συνήθως με τα μαλλιά μας. Κι έπειτα, ακουστικά βαρηκοΐας φοράει και ένας παππούς ή μια γιαγιά που απλώς “βαριακούνε λίγο”, ΄δεν είναι δηλαδή κάτι που παραπέμπει ευθέως σε έναν κωφό.
- δεύτερον, γιατί όταν πια συνειδητοποιήσουν ότι είμαστε όντως κουφοί, θα πρέπει να συνεννοηθούν μαζί μας και αυτό τους βρίσκει απροετοίμαστους, τους γεμίζει άγχος και δεν ξέρουν πώς να το χειριστούν.
Έτσι, πέφτει σε μας το βάρος, από τη μια να δώσουμε στον (άγνωστο) συνομιλητή μας να καταλάβει ότι πάσχουμε από κώφωση και από την άλλη να προσπαθήσουμε να επικοινωνήσουμε μαζί του. Πράγμα που δεν είναι εύκολο ωστόσο, γιατί συχνά οι άγνωστοι μας παρεξηγούν, κι αν δεν κάνουμε στην άκρη για να περάσουν –είτε είναι πεζοί είτε εποχούμενοι- είναι έτοιμοι πρώτα να μας βρίσουν (Κουφός είσαι ρε; Στην άκρη ρε μαλάκα να περάσω, σου φωνάζω, δεν μʼ ακούς; ) και πολύ αργότερα να συνειδητοποιήσουν αυτό που θα έπρεπε να είναι προφανές: ότι είμαστε όντως κουφοί.
Πολλοί βέβαια –και κυρίως οι νεώτεροι- έχουν αρχίσει να εξοικειώνονται με τους κωφούς και κάνουν μια ειλικρινή και ευγενική προσπάθεια να δώσουν προσοχή και να καταλάβουν αυτό που θέλουμε να πούμε κάθε φορά, καθώς ο τόνος και η χροιά της φωνής μας δεν είναι πάντα αντιληπτά και καθαρά.Άλλοι όμως δεν είναι καθόλου ευγενικοί, αντιθέτως δυσφορούν εμφανώς, μιλούν γρήγορα ή με καλυμμένο το στόμα (πχ από φαγητό ή τσιγάρο), και φαίνεται πως δεν ξέρουν τον τρόπο ή ίσως και να μην θέλουν κιόλας να μας μιλήσουν και δείχνουν σαν να προσπαθούν να μας ξεφορτωθούν το ταχύτερο.


-------------------------------------

ΗΤΑΝ ΟΝΤΩΣ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΑΡΘΡΟ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΟΝΤΩΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΠΩΣ Η ΑΚΟΥΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ..

Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2008

ΦΙΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΔΙΝΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ'ΣΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ

ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΗΡΟ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΧΑΝΕΙΣ ΕΝΑΝ ΦΙΛΟ ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΔΥΟ.

ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΕΙΣ ΠΩΣ ΔΕ ΤΟΥΣ ΕΙΧΕΣ ΠΟΤΕ.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ.

Τρίτη, 4 Μαρτίου 2008

geia xara

geia xara. grafw prwth fora kai spoudazw agrinio. perimenw na er8ei o oktobrhs na fygw italia. yparxei ena prb omws ki ayto einai o ka8hghths pou synergazomaste gia na pame. o typos einai sth kosmara tou alla 8a paw kai 8a ta kanw ola limpa kai ta myala sta kagkela

9+1 ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤO SAO MIGUEL




Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008

Χρόνια πολλά Νίκη!


Επειδή δε θα καταφέρω να σου πω αυτά τα χρόνια πολλά ποτέ από κοντά,
και είναι δύσκολο να ξέρουμε πως γιορτάζετε (και εμείς απουσιάζουμε) σε κάνω για ένα δευτερόλεπτο να θυμηθείς ωραίες στιγμές!

Μου λείπετε...


ΧΧΧ







Καταρράκτες










Stairway to heaven















Θερμαινόμενες πηγές


















Πανορανική θέα της πόλης P.Delgada

ACORES
SAO MIGUEL
LAGOA DE FOGO

ΙΘΑΚΗ

2/3/2008

Όπως θα λεγε και μία φίλη "Σα βγεις στο πηγαιμο για την Ιθακη,να ευχεσαι να΄ναι μακρυς ο δρομος,γεματος περιπετειες, γεματος γνωσεις"



Κάπως έτσι ξεκίνησα και εγώ αυτό το ταξίδι μαζί με δύο ακόμα φίλους για να πάμε λίγο ακόμη παρά πέρα απο κεί που φτάνει το μάτι και ο νους.Και ελπίζω να κερδίσουμε και να χαρούμε αυτή την εμπειρία όταν γυρίσουμε και κοιτάξουμε πίσω,μία αλλη χώρα, ένας άλλος τόπος αλλα μία ακόμη λέξη σε αυτό που πάντα ακουγα απο το στόμα πολλών...σε αυτο που λέμε

ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ.



Εχω την ανάγκη να πω κλείνοντας ότι τίποτα δεν αξίζει παρα πάνω από το να δοκιμάσεις τα όρια σου, να ανοίξεις πανιά και να μαζέψεις άγκυρες με στόχο να ανακαλύψεις τη δικιά σου Αμερική (ή καλύτερα Ιθάκη...)



Σας καλοσωρίζω λοιπόν,σε αυτό το blog ικανοποιώντας την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας ιδέες και συναισθήματα από τη μοναδική εμπειρία του προγράμματος erasmus.



Βίρα τις αγκυρες!



ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ



ΑΝΘΗ